7/7/12

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς»
[ημερ. άρθρου: 1-11-2004], του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού


 (Πηγή: 01/11/2004, http://www.sarantoskargakos.gr/ και συγκεκριμένα ΕΔΩ )


Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ καί τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές...
Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά καί πήγαινε δεξιά καί τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...

Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιοδικού αυτού, πού δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν.

Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό καί υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη καί στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη καί διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις καί ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής καί χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά καί μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής καί δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα καί το φόβο της δουλειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας καί η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία καί την πρωτοτυπία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης καί των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό καί πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια καί πού θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Καί το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό καί ως λόγος καί ως περιεχόμενο.
Καί τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική καί τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα καί στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί καί μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά.

Τα πανεπιστήμια καί οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου -καί μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές καί δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη καί του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική καί την αγροτική τάξη. Στήν πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καί υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις καί τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής καί φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Καί που να φθάσουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) καί θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως καί οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως καί την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία καί το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη καί η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες καί θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» καί οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στίς οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σέ λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη καί τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» καί πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές καί τα ΜΜΕ σακάτεψαν καί σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- καί ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

 (Πηγή: 01/11/2004, http://www.sarantoskargakos.gr/ και συγκεκριμένα ΕΔΩ )

6/7/12

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΙΚΟΣΙ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΤΟΥ ΤΕΦΑΑ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ*
Ι. Σεραφειμίδης, επιτ. Σχολικός Σύμβουλος Φυσικής Αγωγής

Επειδή παρακολούθησα και τα δεκαεννέα διεθνή Συνέδρια Φυσ. Αγωγής και Αθλητισμού και τώρα το εικοστό – ιδιαίτερα την ενότητα της σχολικής Φυσ. Αγωγής – που οργάνωσε το Τ.Ε.Φ.Α.Α. Κομοτηνής (1993-2012) και μάλιστα έκανα είκοσι Ανακοινώσεις, μία σε κάθε συνέδριο, γι’ αυτό ο στόχος της Ανακοίνωσης αυτής επικεντρώνεται τόσο στις διάφορες τάσεις που παρουσιάστηκαν στη θεματική της σχολικής Φυσ. Αγωγής, μέσα από τις σχετικές Ανακοινώσεις που έγιναν, όσο και στο συνοπτικό σχολιασμό (κριτική) των τάσεων αυτών.

Συγκεκριμένα, οι κυριότερες τάσεις που παρουσιάστηκαν και στις οποίες προτείνονταν από τους υποστηρικτές τους να υποκαταστήσουν αυτές τη σχολική Φυσ. Αγωγή ή να έχουν εξέχουσα θέση στους στόχους, το περιεχόμενο, τη μεθοδολογία και την οργάνωση του μαθήματος είναι επιγραμματικά οι εξής:

1. Οι Βιολογικές προσαρμογές. 2. Η Κινητική μάθηση. 3. Η Ολυμπιακή παιδεία. 4. Η Αγωγή υγείας. 5. Η Διαθεματικότητα. 6. Η Ψυχοκινητική. 7. Οι Ψυχολογικές, Παιδαγωγικές και Ηθικές εφαρμογές. 8. Οι Δεξιότητες ζωής. 9. Η «Καλλιπάτειρα» κ.ά. 1. Βιολογικές προσαρμογές: Η τάση αυτή εμφανίστηκε στην Ελλάδα κυρίως μετά τη μεταπολίτευση και αφορά τα ταλαντούχα αθλητικά άτομα και γενικά τον πρωταθλητισμό. Σύμφωνα με τις Βιολογικές προσαρμογές θα πρέπει η προπόνηση στην αντοχή, τη δύναμη, την ταχύτητα κλπ. να είναι τόσο έντονη και πολύωρη, που να ξεπερνά τα φυσιολογικά όρια των ασκούμενων, γιατί η εφαρμογή αυτή δημιουργεί αθλητικές επιδόσεις. Ακόμη, η Αερόβιος ικανότητα, δηλαδή η ικανότητα αυξημένης πρόσληψης οξυγόνου (που εκφράζεται με την αντοχή) και που επιτυγχάνεται με τους συνεχόμενους ή επαναλαμβανόμενους (Ίντερβαλ) δρόμους, θεωρήθηκε ως πανάκεια στη βιολογική παρακμή των Νεοελλήνων. Έτσι όλοι οι γυμναστές της περιόδου εκείνης γύμναζαν τους μαθητές τους με βάση τους κανόνες των Βιολογικών προσαρμογών (της έντονης άσκησης). Μάλιστα, αυτοί που τοποθετήθηκαν πιλοτικά τότε στα Δημοτικά σχολεία, εκτός των άλλων, έβαζαν ακόμη και τους μαθητές-τριες των τριών πρώτων τάξεων να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις, προκειμένου να αποκτήσουν τη δήθεν αναγεννητική για την νεολαία και γενικά το γένος των Νεοελλήνων, Αερόβιο ικανότητα. Αυτός που απομυθοποίησε την εφαρμογή των Βιολογικών προσαρμογών στη σχολική Φυσ. Αγωγή – η τάση αυτή παρουσιάστηκε με έξαρση στα πρώτα συνέδρια του Τ.Ε.Φ.Α.Α. Κομοτηνής, της Π.Ε.Π.Φ.Α., της Ε.Γ.Β.Ε. και άλλων φορέων – ήταν ο Απόστ. Ντάνης, Εργοφυσιολόγος και τώρα Σχολικός Σύμβουλος, ο οποίος σύμφωνα με τη διδακτορική του έρευνα σε ομοζυγικούς δίδυμους απέδειξε ότι στις μικρές ηλικίες δεν επιτυγχάνονται οι Βιολογικές προσαρμογές, εξαιτίας των γενετικών προδιαγραφών της αναπτυξιακής αυτής ηλικίας και ότι αυτές αποδίδουν και είναι κατάλληλες στις μεγαλύτερες ηλικίες, ιδιαίτερα στην ανδρική. Κατά συνέπεια, η εφαρμογή των Βιολογικών προσαρμογών στο χώρο του σχολείου δεν έχει νόημα και αποτελεί ματαιοπονία, όταν, εκτός των άλλων, η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είναι ατάλαντη αθλητικά, ούτε έχει πρόθεση να ασχοληθεί με τον πρωταθλητισμό και επιπλέον δεν υπάρχει η πολυτέλεια της πολύωρης και πολυήμερης προπόνησης, που απαιτούν οι Βιολογικές προσαρμογές, εξαιτίας των ολίγων ωρών που διατίθενται στο μάθημα της Φυσ. Αγωγής. Υποστηρικτής των Βιολογικών προσαρμογών είναι ο Βασ. Κλεισούρας, Εργοφυσιολόγος-Καθηγητής Τ.Ε.Φ.Α.Α. Αθηνών. 2. Κινητική μάθηση: Αυτή δημιουργήθηκε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τους Ψυχολόγους, προκειμένου όχι μόνον να επιλεγούν οι επιδέξιοι, ανάμεσα από ένα πλήθος στρατευμένων (με ειδικά τεστ), αλλά τόσο αυτοί όσο και οι αδέξιοι να μπορούν σε σύντομο χρόνο να εκπαιδευτούν στις τεχνικές και τακτικές του πολέμου και να χειρίζονται τα διάφορα όπλα και τις πολεμικές μηχανές: τουφέκια, πολυβόλα, κανόνια, άρματα μάχης, αεροπλάνα κ.ά. Οπότε, τη διδακτική αυτή διαδικασία της γρήγορης μάθησης των ψυχολόγων και των στρατιωτικών ορισμένοι εκπαιδευτικοί επιχείρησαν να την αξιοποιήσουν και να την χρησιμοποιήσουν στο σύνολό της στο σχολικό χώρο. Μάλιστα στην Ελλάδα θεώρησαν ότι είναι δυνατόν να υποκαταστήσει αυτή την Ειδική διδακτική της σχολικής Φυσ. Αγωγής, αλλά και των άλλων μαθημάτων. Οι υποστηρικτές της άποψης αυτής δεν συνειδητοποίησαν ότι οι στόχοι, οι αναγκαιότητες και προτεραιότητες του στρατού δεν ταυτίζονται με τις αντίστοιχες του σχολείου. Όπως π.χ. στο Γενικό σχολείο δεν υπάρχει στενότητα χρόνου για την Εγκύκλιο παιδεία των μαθητών, όπως υπάρχει στην εκπαίδευση των στρατιωτών, αφού για την εκμάθηση των θεωρητικών και πρακτικών γνώσεων στο σχολείο διατίθενται δώδεκα και πλέον χρόνια, ενώ αντίθετα στο στρατό, για τη συνολική πολεμική κατάρτιση μόνον ελάχιστες ημέρες ή μήνες. Επίσης, ο βασικός κανόνας της Κινητικής μάθησης – έτσι ονομάστηκε διεθνώς η γρήγορη μάθηση – στηρίζεται στο γεγονός ότι όλος ο χρόνος της διδασκαλίας και μάθησης θα πρέπει να αφιερώνεται αποκλειστικά και μόνο στο διδακτέο αντικείμενο χωρίς κενά και διακοπές, ενώ αντίθετα στο σχολείο κατά τη διδασκαλία και την πρακτική είναι δυνατόν – και πρέπει – να γίνονται διακοπές, εκτός των άλλων, για σχετικές επεξηγήσεις ή για παιδαγωγικές επεμβάσεις, αφού η σχολική Εκπαίδευση έχει στόχο τόσο τη μάθηση όσο και την αγωγή. Ωστόσο, ορισμένοι κανόνες της Κινητικής μάθησης είναι δυνατόν να εφαρμοστούν στις ταχύρρυθμες μετεκπαιδεύσεις και στα ολιγοήμερα σεμινάρια ή ακόμη και στο σχολείο, όταν σε κάποιες ενότητες περιλαμβάνονται πολλά θέματα και ο διδακτικός χρόνος που διατίθεται είναι περιορισμένος. Υποστηρικτής της ολοκληρωτικής εφαρμογής της Κινητικής μάθησης στο σχολείο είναι ο Ευθ. Κιουμουρτζόγλου (καθηγητής), ενώ της μερικής ο Κων. Μουντάκης (καθηγητής).

Περισσότερα εδώ: http://www.fa3.gr/arthra/29-Serafeimidis-b.htm

Αναζήτηση Θεμάτων Φυσικής Αγωγής στο διαδίκτυο

      Google Custom Search